Οι δυνάμεις ανάλογα με τον τρόπο που ασκούνται χωρίζονται σε εξ επαφής και εξ αποστάσεως. H διάκριση αυτή ωστόσο είναι πλασματική γιατί όλες οι αλληλεπιδράσεις που παρατηρούμε στην πραγματικότητα ασκούνται από μακρυά . Συνεπώς μια εύλογη απορία είναι : Πως μπορεί ένα σώμα το οποίο απέχει μεγάλη απόσταση από κάποιο άλλο να του ασκήσει δύναμη; Η απάντηση βρίσκεται στα λεγόμενα σωματίδια φορείς δυνάμεων τα οποία συμπεριφέρονται ως εξής : Φανταστείτε τα σαν μεγάλες βαριές μπάλες τις οποίες “πετάει” το ένα σώμα στο άλλο προκειμένου να του ασκήσει δύναμη **. Αυτό συμβαίνει γιατί μεταβάλλεται η ορμή του σώματος που λαμβάνει την μπάλα (ΣF=m·a=m·Δu/Δt)=Δp/Δt).
(Η αντιστοιχία που μου έρχεται αυτή τη στιγμή στο μυαλό είναι κάποιος τερματοφύλακας δέχεται σουτ και τον “κρεμάει” η μπάλα)
Σύμφωνα με το καθιερωμένο πρότυπο το οποίο είναι αποδεκτό σήμερα οι αλληλεπιδράσεις είναι 3 τύπων :
- Ηλεκτρομαγνητικές (με φορέα το φωτόνιο)
- Ασθενής Πυρηνική (με φορείς τα W+,W-,Z0 Τα οποία ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά στο cern) ***
- Ισχυρή Πυρηνική (με φορέα το γλουόνιο)
- Η Βαρυτική δύναμη δεν περιλαμβάνεται στο καθιερωμένο πρότυπο αλλά εικάζεται ότι ο φορέας της είναι το βαρυόνιο (δεν έχει ανιχνευθεί)
Τέλος θα ήθελα να προσθέσω ότι όταν αναφερόμαστε σε πεδία δυνάμεων (πχ ηλεκτρικό πεδίο) εννοούμε ένα χώρο στον οποίο κινούνται φορείς δυνάμεων.
* Οι δυνάμεις επαφής είναι ηλεκτρομαγνητικής φύσεως
** Για την ακρίβεια τα δύο σώματα ανταλλάσσουν μεταξύ τους φορείς δυνάμεων για αυτό το λόγο ισχύει ο 3ος νόμος του Νεύτωνα (δράση-αντίδραση)
*** Σε προσπάθεια που έχει γίνει για μία ενοποιημένη θεωρία η ηλεκτρομαγνητική και η ασθενής πυρηνική αλληλεπίδραση αντιμετωπίζονται ως μια την “ηλεκτρασθενή”.
Οπος γνοριζουμε οποιαδηποτε αντικειμενο(ζοντανο η μη) αποτελειται απο τα ατομα.Το ατομο ουσιαστικα ειναι ενας χορος οποιος δημιουργειται μεταξη των σωματιδιων(πυρηνας και ηλεκτρονια) και οι σχετικες αποστασεις μεταξυ του πυρηνα και ηλεκτρονιων ειναι τεραστιες σε σχεση με τη μαζα και των ογκο των των σοματιδηων αυτων.Θα μπορουσαμε να πουμε οτη το ατομο κατα μεγαλυτερο ποσοστο ειναι αδειος χορος και εαν ερθουν σε επαφη τα δυο αντικειμενα,υπαρχουν ελαχιστες εως μηδαμινες πυθανοτητες να ερθουν σε αμεση επαφη τα στοιχεοδες σωματηδηα,αλλα αντιδρουν ομος μεταξυ τους παραγοντας δυναμεις και πεδηα.
Comment by ΔΑΒΙΔ — August 10, 2011 @ 6:30 am
Αγαπητέ Δαβιδ,
Ευχαριστούμε για την ενδιαφέρουσα ερώτηση σου.
Είναι αλήθεια ότι ο πυρήνας και τα ηλεκτρόνια που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από αυτόν δεν έρχονται σε επαφή μεταξύ τους. Αυτό το γεγονός καθορίζει και την σταθερότητα των ατόμων και γενικότερα του κόσμου που μας περιβάλλει. Ωστόσο δεν αποκλείεται “περαστικά” σωματίδια να σκεδαστούν (η αλλιώς να συγκρουστούν από απόσταση) με τον πυρήνα ή τα ηλεκτρόνια διερχόμενα από τη γειτονιά του ατόμου κάτι το οποίο συμβαίνει αρκετά συχνά.
Λέγοντας στοιχειώδη σωματίδια, εννοούμε σωματίδια που δεν μπορούν να διασπαστούν περαιτέρω. Πχ τα ηλεκτρόνια γνωρίζουμε έως σήμερα ότι είναι στοιχειώδη σε αντίθεση με τα πρωτόνια που αποτελούνται από κουάρκς.
Τα “πεδία” δυνάμεων που αναφέρεις οφείλονται στα σωματίδια φορείς δυνάμεων τα οποία δεν έχουν την συνηθισμένη υπόσταση που φαντάζεσαι καθώς δεν έχουν ούτε μάζα ούτε φορτίο για αυτό το λόγο είναι δύσκολο να τα συσχετίσουμε απόλυτα με τις έννοιες της κβαντομηχανικής που μαθαίνουμε μελετώντας το κλασικό μοντέλο του Bohr.
Αυτό ήταν μια ανάλυση γενικότερου ενδιαφέροντος αλλά εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον δεσμεύομαι να γράψω ένα πιο προχωρημένο άρθρο με λεπτομέρειες για τη φύση των φορέων δυνάμεων όπως το φωτόνιο.
Comment by admin — August 12, 2011 @ 6:52 am