κ

Επειδή εδώ τα θέματα είναι βγαλμένα από τη ζωή αποφάσισα μετά από μια ερώτηση κάποιου φίλου να σας αναλύσω άλλο ένα θέμα χιονοδρομίας. Εαν σε κάποιον από εσάς έχει ποτέ τύχει να δοκιμάσει χειμερινά σπορ θα γνωρίζει ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον υπάρχουν δύο τρόποι να ανέβει κανείς το βουνό : Είτε με τελεφερίκ (πχ το λεγόμενο καρεκλάκι) είτε με συρόμενο αναβατήρα. Μια εκδοχή του τελευταίου είναι το πιάτο (ή μπανάνα όπως το λένε κάποιοι) το οποίο είναι ένας μακρύς σιδερένιος σωλήνας αποτελούμενος από μια πλαστική επίπεδη κυκλική βάση. Όπως φαίνεται και στο βίντεο, προκειμένου κάποιος να το χρησιμοποιήσει πρέπει να βάλει τη μπάρα ανάμεσα στα πόδια του και να κάτσει πάνω στο πιάτο ώστε να αρχίσει να ολισθαίνει.

Σε περίπτωση που κάποιος πέσει, το πιο πιθανό είναι ότι οι αναβατήρες θα σταματήσουν προκειμένου να μην υπάρξει σύγκρουση με άλλο αθλούμενο,  ωστόσο όταν οι κινητήρες ξανατεθούν σε λειτουργία υπάρχει πιθανότητα ιδιαίτερα οι χρήστες με μικρή εμπειρία να χάσουν την ισορροπία τους και να πέσουν. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους :

1) Δεδομένου ότι τα συγκεκριμένα lift λειτουργούν με ηλεκτροκινητήρα η αρχική ισχύς επανακτάται  πολύ γρήγορα. Η ταχύτητα από εκεί που ήταν μηδενική σχεδόν ακαριαία γίνεται 16 km/h οπότε η ορμή που είναι η μάζα επί την ταχύτητα να αλλάζει κατά πολύ. Ως γνωστόν η δύναμη ισούται με τη μεταβολή της ορμής σε ένα χρονικό διάστημα (F=m*a=m*Δu/Δt=Δp/Δt) συνεπώς η έλξη είναι πολύ μεγάλη.

2) Όση ώρα ο αθλητής περιμένει τον αναβατήρα να επαναλειτουργήσει οι μύες του έχουν χαλαρώσει . Έτσι αυτός που δεν πατάει  καλά πάνω στο χιόνι μπορεί να λυγίσει και να χάσει την ισορροπία του.

3) H στατική τριβή είναι μεγαλύτερη από την τριβή ολίσθησης για αυτό καμιά φορά ο σκιέρ νιώθει τα πόδια του να μένουν προς τα πίσω καθώς εκκινήται ο αναβατήρας.

4) Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε και την αδράνεια. Τα σώματα έχουν την τάση να διατηρούν την κινητική τους κατάσταση οπότε ο ακίνητος αθλητής θα προσπαθήσει να μείνει στη θέση που ήδη ήταν πριν δεχθεί την επιρροή του πιάτου.

Σχετικά Θέματα