Από την εποχή των Ιώνων Φιλοσόφων είχε υποστηριχθει η ιδέα για την αυθαρσία της ύλης : “Μηδέ εκ του μη όντος γίγνεσθαι μηδέ εις το μη ον φθείρεσθαι”. Οστόσω ως καθαρά επιστημονική αρχή διατυπώθηκε από τον Lovoisier ο οποίος το 1789 εισάγοντας τον ζυγό στην έρευνα διαπίστωσε ότι σε μια χημική αντίδραση η μάζα των προϊόντων ισούται με τη μάζα των αντιδρώντων όταν το σύστημα είναι κλειστό (δηλαδή δεν ανταλάσει ύλη με το περιβάλλον).
Όπως ξέρουμε εκτός από την ένοια της μάζας υπάρχει και αυτή της ενέργειας η οποία μπορεί να είναι χημική,ηλεκτρική,μηχανική,πυρινική κτλπ. και μπορεί να μετατρέπεται από τη μια μορφή στην άλλη μέσα από διάφορες φυσικές διεργασίες. Ο Mayer το 1842 μελετώντας τέτοιου είδους φαινόμενα διαπίστωσε ότι και η ενέργεια διατηρέιται κατα τη διάρκεια των χημικών αντιδράσεων διατυπώνοντας την αρχή αυθαρσίας της ενέργειας.
Τόσο οι παραπάνω παρατηρήσεις όσο και τα φαινομένα μετατροπής της ύλης σε ενέργεια (πχ η εκπομπή ραδιενέργειας από διάφορα υλικά ) οδήγησαν τον Α. Einstein να διατυπώσει τη σχέση μεταξύ μάζας και ενέργειας :
E=mc^2
Συνεπώς πλέον θα πρέπει να μιλάμε για διατήρηση υλοενέργειας και όχι για διατήρηση ύλης και ενέργειας ξεχωριστά.
Τέλος θα ήθελα να προσθέσω ότι στα μικροσκοπικά φαινόμενα πχ (πυρινικές αντισράσεις) που εκλύεται και απορροφάται μεγάλη ενέργεια από μικρές μάζες μπορούμε να δούμε τη χρησιμότητα του παραπάνω τυπου ενώ σε μακροσκοπικές αντιδράσεις η ο ρόλος που παίζει αυτή είναι μηδαμινός.
Πχ Αν η μέγιστη ποσότητα ενέργειας που εκλύεται η απορροφάται από μια πυρινικη αντίδραση είναι κατά το μέγιστο 11Ε11 erg το ποσό της μάζας που μετατρέπεται σε ένέργεια είναι Δm=ΔE/c^2=10E11/10E21=10E-10gr